Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

παράδειγμα για το παραμύθι - ιστορία



Λέξεις : ρολόϊ  μανταλάκι  χαρτόσημο  γάτος  φεγγαροσταλιά

Τίτλος:  Το εικοσιτετράωρο ενός γάτου.          
 


Το βράδυ εκείνο όλα ήταν χλωμά. Μια πάχνη είχε κατέβει χαμηλά στην πόλη και είχε θαμπώσει το τοπίο. Το χρώμα ήταν παντού ολόιδιο, σκοτεινό και απροσδιόριστο. Μαύρο δεν ήταν σίγουρα, ούτε όμως μπλε, γκρί με τίποτε δεν  έλεγες, η λέξη σκοτεινό και υγρό θα του ταίριαζε άριστα καθώς δεν άφηνε ούτε τα φώτα της πόλης να ξεχωρίζουν καθαρά.
 Ο γάτος χασμουρήθηκε και προχώρησε αργά και βαριεστημένα. Μάλλον ήταν ώρα για ύπνο και ξεκούραση. Αρκετά αλήτεψε όλη μέρα. Το πρωί, καθώς πέρναγερνώντας από μια αυλή, φλέρταρε κάμποση ώρα με μια ασπρόμαυρη ναζιάρα γάτα, απ' αυτές που ξέρουν να ανοιγοκλείνουν τα μάτια με νόημα, και να τεντώνουν το σώμα  τους νωχελικά καθώς σηκώνονται απ' τον ήλιο και αρχίζουν να περπατούν αργά - αργά, δήθεν  ανυποψίαστες. Και εκεί που την είχε ψήσει τη γατούλα, βγαίνει έξω  απ' το σπίτι μια χοντρή κυρία,  με ρόζ μπλούζα και κόκκινη βερμούδα,  και μόλις αντιλαμβάνεται την κατάσταση, πετάει πάνω στο γάτο ένα μανταλάκι που κράταγε στο χέρι της κι εκείνος όπου φύγει φύγει.

   Αργότερα πέρασε απ' το φίλο του. Ήταν ένας γεράκος με κασκετάκι και χοντρό μάλλινο σακάκι, που είχε στήσει ένα υπαίθριο τραπεζάκι έξω από το Δημαρχείο. Εκεί συμπλήρωνε αιτήσεις και κόλλαγε χαρτόσημα. Κάθε μέρα ο γεράκος περίμενε το γάτο και ο γάτος πέρναγε από το στέκι του γεράκου ανελλιπώς γιατί εκτός από τα αλοσυνάτα καλωσορίσματα του γεράκου πάντα τον κέρναγε και λίγη γατοτροφή. Το απογευματάκι ήταν λίγο ζόρικο. Χωρίς να το θέλει μπλέχτηκε  
σε ένα γατοκαβγά. Πέρασε από μια παλιογειτονιά, εκεί που και οι γάτοι είναι  του υποκόσμου και με δυσκολία ξέφυγε και τη γλύτωσε. 
  Μετά από αυτά λοιπόν και αφού το βιολογικό του ρολόι του επέβαλε ξεκούραση κατέληξε κουλουριασμένος δίπλα στη ρόδα ενός αυτοκινήτου και καθώς το φεγγάρι έβγαινε έστειλε πάνω στο πρόσωπό του  μια φεγγαροσταλιά κι εκείνος έβαλε το χέρι του και κάλυψε τα μάτια του να μην τον ενοχλεί από το όνειρό του που ίσως και να βρισκόταν μέσα σ' αυτό η ναζιάρα γατούλα του.

2 σχόλια:

  1. ΚΛΑΥΤΔΙΑ2:02 μ.μ.

    ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΧΕΙ ΕΞΙΤΑΡΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ !!! ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΊΟ ΜΟΥ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ...ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΔΟΘΕΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΞΕΔΙΠΛΩΣΩ ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΜΟΥ!!!
    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟ...
    ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ...ΟΠΟΤΕ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΥΧΕΡΕΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ!!! (χι,χι,χι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν πάμε για Νόμπελ το έχω ξαναπεί. Αυτό που μας αρέσει είναι στο τέλος όταν θα διαβάζουμε τα παραμύθια ή τις ιστορίες μας να δούμε πόσο μακρυά τρέχει η μια σκέψη από την άλλη έστω και με το κοινό στοιχείο των 5 λέξεων. Βάλε τα δυνατά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή